De Azoren; een machtig mooi stukje land in de oceaan

De passagiers aan de rechterkant van het vliegtuig roepen ohhhhh, ahhhhh en wow. Zij zien vanaf grote hoogte het grootste eiland van de Azoren, Sao Miguel. Een nietig stipje in de oneindig uitgestrekte Atlantische oceaan.

Ik ben altijd een tikkie nerveus wanneer ik de grote plas over vlieg. Te weinig mogelijkheden om te landen bij een calamiteit zeg maar :). Gelukkig hoef ik slechts vier uurtjes te vliegen voordat de daling naar het vliegveld van Sao Miguel wordt ingezet en ik weer vaste grond onder mijn voeten heb.

Dit keer reis ik niet met de Mr. maar met mijn moeder. Reizen met mijn moeder betekent dat een dag vol actie om 8.00 uur begint en om 22.30 uur ‘ s avonds eindigt. Kort een boekje lezen, de benen strekken en relaxen op onze hotelkamer is er niet bij.

Ponta Delgada
Samen gaan wij drie dagen met een huurauto Sao Miguel verkennen.

Uitvalsbasis is de hoofdstad van het eiland, Ponta Delgada. Het stadje heeft goede restaurants, barretjes, nauwe straatjes, pittoreske pleintjes, street art (!) en een heuse boulevard om te flaneren.
Tip #1 : reis je met een auto, even buiten het centrum vlakbij de botanische tuin is een grote parkeerplaats waar je gratis kunt parkeren.
Tip # 2: de restaurants in Ponta Delgada zijn veelal klein en intiem. Dat betekent dat je het beste van te voren een tafel kunt reserveren.
Tip # 3: Big 21, Taberna Acor en Rotas da Ilha Verde zijn wat mij betreft drie restaurantjes waar je zeker moet eten (en vooraf reserveren).

Sete Cidades
Met mijn onverschrokken moeder start ik op maandag de roadtrip. Op naar Sete Cidades, het kratermeer met de twee kleuren. Een van de hoogtepunten van de Azoren.

En een hoogtepunt is het! Nu moet ik er wel bij zeggen dat het weer niet beter kan. Zon, prachtige stapelwolken en 20 graden.  Via ‘the abandoned hotel’ lopen we naar een van de vele miradores (uitkijkpunten) van het eiland. Het kratermeer ligt ver beneden ons te schitteren in de zon met vooral heel veel kleuren groen. Het is echt een plaatje en eerlijk is eerlijk, ik heb niet vaker zoiets moois gezien. Het omringende landschap is een lust voor het oog. Groen, een lappendeken aan weilanden met grazende koeien en in de verte de oceaan. Bocht na bocht rijden we verder de krater in om de beide meren van dichtbij te zien. Overigens is auto rijden op Sao Miguel appeltje-eitje. Verkeer is er nauwelijks en door de hoogteverschillen en vele bochten is de maximale snelheid op sommige stukken 60 kilometer per uur.

A walk in the park…, not 🙂
Je kunt een wandeling rondom het kleinste meer maken. Wij schatten in dat dit ongeveer een uurtje zal duren. Prima, want we hebben net een enorm stuk lemon cake weg gewerkt. Die calorietjes zullen we er eens aflopen. Achteraf blijkt dat we niet alleen de lemon cake verbranden maar ook het ontbijt en alles wat we de komende dagen nog gaan eten. Maar dat weten we aan het begin van de wandeling nog niet. Wel vraag ik aan een tegemoetkomende wandelaar hoe lang de tocht duurt. Hij ziet er bezweet en oververhit uit. Hij werpt een blik op ons en zegt: ‘reken op ongeveer twee uren en het is heel pittig met veel klim en klauter werk”.  Tsssss, hè dan kent hij ons niet. Ik heb gehiked in Patagonië en mijn moeder loopt dagelijks minstens twee uur. Duh!

Halverwege de survivaltocht (want dat is de wandeling inmiddels geworden) opper ik voor een vierde keer om terug te gaan. Maar het ‘point of no return’ is al bereikt.  Voor geen goud gaat mijn moeder dezelfde weg terug. Nee, het is beter niet te weten wat er nog komen gaat dan om te keren en weten welke obstakels er genomen moeten worden. Hangend aan boomwortels, schuifelend over wankele trappen, klauterend over rotsen en griezelen bij afgronden, vorderen we gestaag. Mijn moeder vindt dat ik een ferme greep heb 🙂 Euh ja! Het zal mij niet gebeuren dat mijn moeder in een afgrond verdwijnt. En dan staan we ineens weer op een mooi aangelegd wandelpad. Een ervaring, drie dagen spierpijn en een overwinning rijker. Had ik al gezegd dat mijn moeder 71 jaar jong is? De rest van de dag zit het uitermate comfortabel in de auto en rijden we van mirador naar mirador. De vergezichten en het groene landschap zijn fantastisch.

Walvis spotten
De volgende dag gaan we walvis spotten. Dat kan met een gewone boot of met een Zodiac. Na de ervaring van gisteren vind ik dat wij met survivalpak en zwemvest de Zodiac tour met gemak aan kunnen. Helaas….de boot zit vol. En dus gaan we met de gewone boot. Geen straf hoor maar wel een beetje …suf.

Rond de Azoren wemelt het van de potvissen, blauwe vinvissen, dolfijnen, schildpadden en nog veel meer visachtige. Onze score, twee vliegende vissen en heel, heel in de verte twee potvissen. Ik had het kunnen weten. Het spotten van dieren in het wild en mijn persoon gaan niet samen. Dit neemt niet weg dat de boottocht prachtig is. Hoe vaak vaar je met een bootje over de Atlantische oceaan?

Een paar uurtjes voor onze boottocht hebben we onze pijnlijke en stramme bovenbeen spieren verwend in Caldeira de Velha. Een plek met warmwaterbaden in een surreële omgeving. Een beetje een Jurrasic Park idee.
Tip # 4: bezoek de baden om 09.00 uur dan heb je ze voor jezelf. ’s Middags zit het wat krap met 50 personen in een klein badje…

De temperaturen variëren van 27 graden (te fris) tot 40 graden (precies goed) en dan is er ook nog een poeltje waar het water borrelt (te heet). Op deze magische plek mag je maximaal twee uurtjes blijven, dat is ruim voldoende.

Furnas en Lagoa do Fogo
Tijdens onze laatste dag bezoeken we het plaatsje Furnas, drinken we thee en zien we theeplantages, lopen we door een prachtige botanische tuin, staan we hoog op een klif aan de Noordoost kust en genieten we van het prachtige Lagoa do Fogo.

Ik ben tijdens deze drie dagen vele malen aangenaam verrast. Over het natuurschoon van de Azoren en Sao Miguel in het bijzonder, het heerlijke eten, over de zeer aangename prijzen, het weer, de enorm aardige bewoners en bovenal over mijn onverschrokken en actieve moedertje.

Wacht niet langer, pak het vliegtuig en bezoek de Azoren. Mijn collega’s van het reisbureau kunnen het allemaal voor je regelen. Mijn moeder krijg je er niet bij, die houd ik voor mijzelf.

Geschreven door Rhodee van der Kam, Reisburo Franeker

reisburo franeker azoren

eisburofrreisbur faneker azoren setecidades

reisburofraneker azoren landschap

reisburofraneker azoren caldeiravelha